خط خطی های من!

میدانی با عشق , "بانو" گفتن چقدر لذت دارد برای زن ها!؟ یا حداقل برای من یک نفر چقدر خوب میشد اگر میگفتی !!!! میدانی اعتبار "بانو" با آن لحن تمسخر آمیز چقدر لگد خورد؟؟؟ میدانی چند دفعه دلم ریز ریز میشود وقتی "بانو" خطاب میکنی خیلی ها را, که میدانم از سر شوخی و دیالوگ های مخصوص خودتان است , ولی باز هم ریز ریز میشود, دست خودم نیست, چطور تا له حال صدای یهویی جیرینگ گفتنش را نشنیدی؟ میدانی این "بانو" باید مال من میشد؟! و لحن عاشقانه ای میداشت؟ جوری که دل دختر بچه ی درونم غنج برود و ملکه وار گردنش را چند درجه به سمت بالا کج کند و با لذت به آشپزیش ادامه دهد! میدانی حیف شد و از دست رفت ؟ میدانی در زندگی دو نفره ی ما این لغت هدر رفت. میدانی لغت ها در همه ی زندگی ها اعتبار و تاریخ انقضا دارند؟ میدانی ؟! راستش هنوز هم حسرت اینکه لغتی مخصوص من نداری را بر دل دارم... خط خطی های من!...

چشمانم را بسته ام
زل زده ام به سیاهی رو به رو
و مرور میکنم کوچه به کوچه ی تمام شهری را که آب برده!
صدای نفس های عمیق خواب تو هم می آید !

مضمون این شعرم رو الان دیگه دوست ندارم , اما متاسفانه شعر قشنگیه و دلم نمیاد بندازمش دور.

خط خطی های من!...

مثلا میدونم که گل چیدن بده, گل رو شاخه قشنگه, عمر گل کم میشه , ولی بعضی وقتا دلم یه دسته گل میخواد, یه دونه هم نه, یه دسته گل !! یه دسته گل بزررررررگ! رنگی رنگی هم باشه , گلاش زیاد باشه مثلا قرمزاش, مثلا دیگه, مثلا!

خط خطی های من!...